اهمیت وزن تلیسه در نخستین زایش و تأثیر آن بر تولید شیر

وزن بدن تلیسه در زمان نخستین زایش یکی از شاخص‌های مهم ارزیابی کیفیت پرورش و مدیریت تغذیه‌ای در گاوداری‌های شیری است. برخلاف باورهای سنتی که لاغر نگه داشتن تلیسه‌ها را روشی مناسب برای کنترل هزینه‌های خوراک می‌دانند، تحقیقات نشان می‌دهد رشد کافی و دستیابی به وزن مطلوب پیش از زایش، نقش مهمی در بهره‌وری آینده دام دارد. تأمین انرژی، پروتئین، مواد معدنی و ویتامین‌ها متناسب با نیازهای دوره رشد، زمینه دستیابی تلیسه به ظرفیت ژنتیکی و عملکرد تولیدی مطلوب را فراهم می‌کند.

شاخص‌های رشد و مدیریت تغذیه‌ای تلیسه‌های شیری

در برنامه‌های مدرن پرورش تلیسه، دستیابی به وزن مناسب در مراحل مختلف رشد اهمیت ویژه‌ای دارد؛ به‌طوری‌که وزن‌های تقریبی ۲۱۰، ۳۸۰ و ۵۴۰ کیلوگرم به‌ترتیب برای سنین ۶، ۱۲ و ۱۸ ماهگی به‌عنوان شاخص‌های هدف مطرح می‌شوند. همچنین افزایش وزن روزانه حدود ۹۰۰ گرم، کنترل منظم اسکور وضعیت بدنی (BCS) و تنظیم جیره متعادل از اصول اساسی مدیریت رشد هستند. انتخاب زمان مناسب برای تلقیح نیز باید بر اساس وزن، جثه و بلوغ فیزیولوژیک تلیسه انجام شود، نه صرفاً سن تقویمی آن.

ارتباط وزن نخستین زایش با تولید شیر و ماندگاری در گله

مطالعه منتشرشده در Journal of Dairy Science در سال ۲۰۲۰ با عنوان «Relationship of body weight at first calving with milk yield and herd life» به بررسی ارتباط وزن بدن در نخستین زایش با تولید شیر و طول عمر گله پرداخته است. بر اساس نتایج گزارش‌شده، هر یک کیلوگرم کاهش وزن در زمان نخستین زایش با حدود ۱۰ کیلوگرم کاهش تولید شیر در اولین دوره شیردهی ارتباط داشته است. ازاین‌رو، سرمایه‌گذاری بر تغذیه علمی، پایش رشد و حفظ وضعیت بدنی مناسب تلیسه‌ها می‌تواند به بهبود عملکرد شیردهی، سلامت تولیدمثلی و افزایش ماندگاری اقتصادی دام در گله کمک کند.

جهت دانلود مقاله لینک زیر را کلیک نمایید

دانلود مقاله